Loslaten om te vliegen

Een jaar of 4 geleden deed ik als onderdeel van een training een survivalweekend in de Ardennen. Een weekend van afzien, ontberingen, honger, kou en allerlei lessen, met als persoonlijk hoogtepunt het moment dat ik van een rots zo’n 30 meter (het leek wel 100) de diepte inkeek alvorens aan een touw ab te seilen. Niets dan zwaartekracht tussen mij en de grond ver weg, en vertrouwen op een stuk touw plus mijn eigen vermogen om met de nieuwe situatie om te gaan. Het lastigste was niet het abseilen zelf, dat gaat uiteindelijk vanzelf, maar het besluiten van de rand af te kukelen, de vaste grond te verlaten. Loslaten, een split second beslissing met grote gevolgen.

Ik moest hier aan denken toen ik deze week las dat Ronald Naar, beroemd bergbeklimmer, op zijn 56e overleden is. Wat bezielt iemand om jarenlang de ene onmogelijke berg na de andere op te gaan, wetende dat het eigenlijk gewoon levensgevaarlijk is en elke keer de laatste tocht kan zijn. Waarom beklimmen mensen bergen? Omdat ze er zijn… Waarom starten mensen nieuwe ventures? Omdat het kan… Omdat buiten de comfort zone groei en succes liggen.

Afijn, de Ardennen dus. Tentje mee, slaapzak, droge en warme kleren (best koud en nat daar namelijk in februari), eten voor hele groep (man of 40) plus alle kookspullen, alles in een volgeladen bus. We hadden alles zelf georganiseerd, voorbereid op alles, niet wetend waar we heen zouden gaan, alleen wetend dat ter plekke een team trainers en sportmannen hun uiterste best gingen doen om ons het leven zo zuur mogelijk te maken, in fysiek en mentaal opzicht. Oh ja, telefoons, GPS systemen en andere electronica inleveren natuurlijk, we gaan survivallen. Vooraf, maar vooral ter plekke komen de echte leiderschapskwaliteiten van alle deelnemers naar boven – interessant om te zien wat ontberingen en tegenslagen doen met mensen. Veel door de wol geverfde managers blijken ineens hun houvast kwijt en worden heel gewone mensen, terwijl anderen juist opbloeien, verantwoordelijkheid nemen en zich ontpoppen tot natuurlijke leiders.

Aan het eind van de eerste dag, doodmoe, hongerig, met spierpijn overal, de nodige uitdagingen op alle vlakken al achter de rug, bevinden we ons dus op een rotspunt die een stukje voor ons plotseling ophoudt. Zonder pad naar beneden, omkeren is geen optie. We gaan abseilen, voor de meesten van de groep voor de eerste keer, zo ook voor mij. Het half uurtje oefenen op 4 meter hoogte vanmiddag vonden we eigenlijk al spannend genoeg, we hadden niet verwacht dat het nu voor het echie moest. En dan is zo’n berg best hoog en spannend. OK… Touwen vastbinden, materiaal klaarmaken, wie gaat eerst? De meesten laten zich onder begeleiding rustig naar beneden glijden, sommigen moeten even gecoached worden. Iedereen geeft zich er aan over en komt met een flinke dosis adrenaline en dopamine in extase beneden.

Na een uur of anderhalf, wanneer ik als laatste nog boven ben is het inmiddels pikkedonker. Ik kijk over de rand en wat ik zie is als uit een sprookje. Diep onder me, de grond is bijna niet te zien, geroezemoes van mensen en zaklampen die voor wat licht zorgen, het lijkt wel een kolonie vuurvliegjes, een scene uit duizend en een nacht. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik het weer voor me, en overvalt me hetzelfde gevoel van vrijheid als ik toen had op die rotspunt in de Ardennen, vlak voor ik besloot me aan de zwaartekracht over te geven en met een luide schreeuw te springen.

Loslaten is een keuze. En de enige manier om te vliegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s